Verleden, heden of toekomst?

Dit was het laatste campagneweekend in de aanloop naar de verkiezing van de leden van de Tweede Kamer. Een gelegenheid voor alle politieke partijen om de straat op te gaan en met kiezers in contact te komen. Zo ook voor onze afdeling. Tegen alle peilingen in met vrolijkheid de straat op. Omdat onze idealen gebaseerd zijn op een optimistisch idee: de toekomst is nog mooier. Om in de volle breedte te werken aan emancipatie.

Eén van de mooie onderdelen van campagne voeren vind ik de onverwachte gesprekken. Mensen die zich met een originele gedachte hebben gebogen over een voor hen belangwekkend onderwerp. In het winkelcentrum waar ik zaterdag ballonnen uitdeelde, heb ik lang staan praten met een advocaat die zocht naar een partij met een lange termijnvisie op immigratie. En dus niet met een van de platte visies die nu centraal staan in de campagne. Hoe bepalen we wie in Nederland een toekomst mag bouwen en hoe faciliteren we dat? Of het nu gaat om een vluchteling die hier kinderen heeft gekregen, of om een voetballer die hier een contract heeft gekregen. De Partij van de Arbeid kan daar vanuit haar idealen moeiteloos een toekomstbeeld bij schetsen. De titel van ons verkiezingsprogramma licht al een tipje van de sluier op. Maar mensen zoeken naar garanties. En hoewel die nooit te geven zijn, zijn die wel makkelijker voor te spiegelen vanuit het bestaande (“normaal doen”) of het verleden (“traditie”) dan vanuit de toekomst. De Partij van de Arbeid heeft een moeilijke taak op zich genomen.

In de nacht van zaterdag op zondag dacht ik terug aan het gesprek in het winkelcentrum. Een extra Journaal deed verslag van hoe een Turkse minister door Rotterdamse agenten werd tegengehouden en hoe Turkse Nederlanders zich voor het Turkse consulaat in Rotterdam hadden verzameld. Woordvoerders van die groep stelden de discussie op scherp: “wij” vinden dit oneerlijk, “jullie” zouden dat ook vinden als een Nederlandse minister in Turkije zou worden tegengehouden. Eén van de kloven in de in de samenleving werd hier expliciet gemaakt.

De passende politieke reactie op dit soort situaties is er een die ook is gericht op verwerkelijking van de idealen van emancipatie en inclusiviteit. En om die reden sta ik achter de wijze waarop zaterdag in Rotterdam is opgetreden. Beheerst, maar ook onwrikbaar in het principe dat onze samenleving gebaat is bij gezamenlijkheid. Niet voor of tegen een referendum, maar wel tegen het vergroten van tegenstellingen.

Het tegengaan van segregatie en verzuiling is het meest effectieve wapen tegen de spanningen die zich gisteren in Rotterdam voordeden. Juist om die reden ben ik er nog steeds van overtuigd dat de verwerkelijking van onze idealen het meest is besteed aan bestuurders en volksvertegenwoordigers die zich laten inspireren door de idealen van de Partij van de Arbeid. Woensdag stemmen we voor de toekomst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *